Cel

Stawiamy sobie za cel mentalne zbliżenie obu krajów, a działania na rzecz ratowania i ochrony dóbr kultury są ku temu doskonałą okazją. Dzięki konferencji specjaliści tematu: konserwatorzy zabytków i dzieł sztuki, historycy sztuki, architekci, projektanci, etnografowie oraz inni zainteresowani tą tematyką mają możliwość wymiany poglądów i kompetencji, dokształcania, porównywania doświadczeń, dyskusji, nawiązywania kontaktów gospodarczych i społecznych. Dzięki konferencji i zaangażowanym w nią uczestnikom rodzi się możliwość renowacji, konserwacji i zachowywania dóbr kultury – obiektów o zabudowie ryglowej, które bez podobnych działań skazane byłyby na zapomnienie i zagładę. Ponadto konferencja i podróż studyjna umożliwia poznanie i transfer innowacyjnych rozwiązań modelowych. Konferencja ANTIKON jest największym tego typu polsko-niemieckim przedsięwzięciem w kraju.

Organizując konferencję ANTIKON od 1996 r. realizujemy następujące cele:

  • zachowanie, ratowanie ginącej, tradycyjnej architektury Pomorza (po obu stronach granicy), pobudzenie potrzeby jej zachowania i dokumentowania poprzez budowanie kompetencji i transfer wiedzy,
  • przekaz autentycznych wartości kultury tradycyjnej z uwzględnieniem elementów podlegających lokalnym i społecznym zmianom, poprzez unikatowy charakter przedsięwzięcia: konferencja i podróż studyjna z walorem bezpośredniego kontaktu z architekturą in situ – prezentacje obiektów, wystawa, tworzenie źródeł służących dokumentowaniu i archiwizowaniu zjawisk kultury – prezentacje multimedialne, dwujęzyczna strona www, zbiór konspektów-Materiały Konferencyjne, informator o trasie podróży studyjnej,
  • wzmacnianie poczucia tożsamości regionalnej, poprzez działania na rzecz ochrony unikalnych elementów kultury tradycyjnej, w zakresie architektury regionalnej, przez pobudzenie świadomości o wartości i potrzebie zachowania architektury ryglowej i drewnianej wśród rdzennych i napływowych mieszkańców danego terenu, gromadzenie wiedzy o unikalnym i typowym dla określonego regionu charakterze, zgodnym z regionalnymi cechami stylowymi, obiektów zabytkowych po obu stronach granicy,
  • edukacja kulturalna, która sprzyja rozwojowi kapitału społecznego i intelektualnego wszystkich zaangażowanych regionów,
  • integracja uczestników rynku konserwatorskiego: konserwatorów, etnografów, specjalistów z zakresu folklorystyki, naukowców, właścicieli i użytkowników zabytków, wykonawców prac i usług, w tym rzemieślników i twórców ludowych.